Ik weet niet wat de werkelijke oorzaak is; de btw verhoging op concertkaartjes, het afschaffen van subsidies aan orkesten of de brand in de zendmast van Hoogersmilde, maar er is al maanden geen noot klassiek meer op de radio.
In plaats daarvan knetteren er opgefokte schreeuwstemmen uit mijn autodeuren als ik probeer een snipper beschaving op te vangen.
Als dit de toekomst is, dan zou de vergelijking met de ondergang van het Romeinse rijk nog wel eens op kunnen gaan.
Elke willekeurig gekozen zender heeft de beschikking over drie op elkaar gelijkende plaatjes, van het genre dat mijn moeder geringschattend ‘tjoempie-tjoempie-muziek’ genoemd zou hebben. Een term overigens waar ik me lichtelijk voor schaamde, vooral als ze in een hippe winkel ging vragen of die vreselijke herrie even uit mocht als we stonden te passen. Maar dat was vroeger.
Nu ik vredig tussen de vogels en blatende beesten sta komen Q music en SLAM-FM binnen als een zwaar gesubsidieerde Joint Strike Fighter.
Dan maar geen autoradio aan.

Maar dat is het ook niet helemaal.
Het is niet dat ik eenzaam ben. Of verveeld.
Het is alleen dat ik soms heel erge zin heb in iets moois wat geen natuur is. Wat door fijnzinnige mensenhanden in elkaar is gezet. Iets wat me een gevoel van verbondenheid geeft.
Hoe dan ook, er komt geen geruststellende noot uit de radio. Ik lijd in stilte. Radiostilte.
Slecht idee, om op verbondenheid te gaan bezuinigen…

Het vrolijke rood van de deuren van mijn schaftkeet heeft vorige week plaatsgemaakt voor conformistisch groen. Het was niet langer leuk meer om zo uitbundig te zijn.
Van de overkant van de Tjonger, waar ik uitkeek op een fietspad, kwam steeds nogal benauwddenkend commentaar.
Uitgezakte mensen op electrische fietsen speculeerden schaamteloos over de bestemming van de keet. En niet op de tolerantste manier.
Ik durfde haast niet meer met een kop koffie op mijn trapje te gaan zitten.

Twee dikke dames kwekten vanonder hun permanentjes dat het hier toch geen camping was. “Dat volk komt zomaar hierheen. Er zijn nog honden bij ook”. Vergezeld door veel he, en zeg. Kijk nou dan toch. Dat doet maar.
Toen was de maat vol.
Ik reed naar de dichtstbijzijnde Gamma, en kocht het meest neutrale groen wat ik kon vinden.
Al snel had ik deuren en luiken omgetoverd tot een saai en buitengewoon degelijk geheel, helaas lichtelijk aangetast door een plotselinge regenbui.
Nu alleen nog een officiële Staatsbossticker op A3 formaat. Voor op de zijkant. Hopelijk ben ik dan gewoon genoeg.

Soms is het wel leuk, dat commentaar van de overkant.
Zegt een man tegen zijn vrouw: “hé kijk, de herder uit het Blauwe Bos!”
Vrouw: “Welnee schat, het is een herderinnetje”.

Het was warm vandaag. Voor het eerst sinds tijden was er zon toen ik mijn woonwagentje uitstapte.
Op dagen als vandaag is het hier op zijn fijnst.
Ik sta aan de Tjonger, met een heel groot stuk grassige dijk helemaal voor mij alleen.
Aan beide kanten van het water ligt een natuurgebied. De overkant wordt begraasd door paarden en groot gehoornde koeien, aan mijn kant grazen wij.

Vandaag is een goeie dag om Lotje onder handen te nemen. Die loopt te hijgen in haar warme vachtje.
In de middagpauze, die lang is omdat het zo warm is en er gezwommen moet worden, lok ik Lotje onder valse voorwendselen naar mijn keet.
De scherpe vachtschaar glimt al in het zonnetje.

Als ik Lotje met een zwaai op haar staartje zet begint ze klagelijk te mekkeren. Haar grote ogen volgen angstig de nieuwe schaar. Ik kan haar geen ongelijk geven. Ik heb namelijk nog nooit een schaap geknipt en de schaar is vlijmscherp. Ooit verpestte ik iemands strakke rock-en-roll kapsel door na een pauze de tondeuse op 1 millimeter te zetten. Lotje vermoedt het ergste.
Van alle kanten bekijk ik haar.
Waar zit eigenlijk het begin van zo’n beest?
Je kunt toch niet zomaar ergens de schaar in zetten?
Voorzichtig knip ik met het puntje van de schaar een stukje uit de nek. En nog een stukje. Dat gaat eigenlijk best makkelijk.
Je steekt de punt in de vacht, doet een schietgebedje en met een groots gebaar vliegt er een stuk wol vanaf.
Als ik één kant geknipt heb ligt Lotje, die haar ontsnappingspogingen halfverwege gestaakt heeft, met gesloten oogjes in het gras. Schapen kunnen zomaar doodgaan van de stress, moet je weten. Ik zet haar gauw op haar pootjes.
Dit is werkelijk geen gezicht. Op de helft stoppen is geen optie. Lotje keurt haar vachtje geen blik waardig, kijkt om zich heen, ziet gras en leeft ogenblikkelijk op.

De andere kant gaat gemakkelijker. De banen worden groter, de schaar knipt sneller. Tot het achterpootje. Met een zachte knip neem ik een velletje mee. Het is niet zomaar een schaafwondje, nee, met deze schaar wordt het gelijk een gemeen gat.
Lotje ondergaat het schaapmoedig. Geen mekkertje komt nog over haar lippen. Als het hele vachtje er af is knip ik haar vorm nog een beetje bij, want hier en daar heeft ze ineens vreemdsoortige bulten. Zo schaapvormig mogelijk lever ik haar weer af bij de kudde. De dames komen direct snuffelen. Zo’n vreemd beest!
Lotje lijkt er gelukkig niet mee te zitten.

Voor straf heb ik wel een blaar op mijn vinger. Zo staan we eigenlijk quitte.

“Oh jee!”, dacht ik toen ik vanavond de regelmatig onregelmatig verschijnende nieuwsbriefmail van Gerrie Hondius opende, waarvan bij het lezen me altijd het gevoel bekruipt dat ik maar wat loop te lanterfanten in het leven. “ik heb al tijden niks geschreven!”

Niet dat ik ook werkelijk niets beleef…integendeel. Het heeft alleen wel verdomd veel met, hmm, een bepaalde diersoort te maken.
Er komen schoolklassen bij de herder op bezoek, en verzorgingstehuizen met een busje. Ik vond een adder van 40 cm in de vacht van een schaap, ik leidde ontsnapte schapen door een woonwijk en viste dode rammen uit een sloot (beide laatsten niet uit mijn kudde, gelukkig)
Zaterdag werden onder grote publieke belangstelling de schapen van hun vacht ontdaan.
Highlight van vandaag was dat ik samen met een vriendin schapenkeutels tot briketten heb gestampt in een handzaam vormpje. Voor in de kachel als het kouder wordt.
Terug naar de zandbak. Ook een creatief proces…

Aanstaande vrijdag gaan de schapen en ik op pad van de Meenthe naar het Stuttebos.
Het is een wandeling van maximaal anderhalf uur, ongeveer 4 kilometer door bos, velden, langs de Linde en een stukje rustige asfaltweg.
We vertrekken vrijdagavond om zeven uur vanaf de Meenthe.
Als het je leuk lijkt om een keertje te ervaren hoe het is om met de kudde mee te lopen is deze tocht bij uitstek geschikt. Mail maar, of bel.

Vandaag was ik in het Kunstencentrum aan het werk. Het is vakantie, dus mijn lokaal staat uitnodigend leeg. De vloer is van schaapbestendig zonnebloemgeel linoleum en daarom kon Lotje gezellig mee.

En niet alleen Lotje.
Twee dagen geleden meldde zich vanuit het niets haar kleine neefje Henk.
Henk was uitgehongerd en rijp voor adoptie.
Ondanks zijn naam was hij van harte welkom.

Aldus vergezeld door twee kleine huistirannetjes probeerde ik vrijwel tevergeefs een paar werkstukken af te maken en een erfpachtcontract van Staatsbosbeheer door te nemen.
Mijn nieuwe huisgenoten vonden het prachtig in het kunstencentrum.
Overal lagen voorwerpen waaraan gepeuzeld kon worden. Lotje proefde onder andere een krant, een lintje van een schort, een plastic zakje en een klein stukje klei. Steeds was ik er net op tijd bij. Nu ligt ze op de bank en knarst met haar pas doorgekomen kiesjes.
Ik vrees dat ze een beetje buikpijn heeft. Zou ik iets gemist hebben?

Begeleid door mijn huisgenoten ging ik naar de wc.
Henk drentelde als eerste door de open deur (het is vakantie, dan kan zoiets) sabbelde aan mijn sok en deed een plas. Vlak achter Henk huppelde Lotje naar binnen en zakte onmiddellijk door haar schapenhurkjes. Zo zaten we gezellig samen te plassen. Dat kuddegevoel begint al vroeg.

Mijn kleine huiskamertirannetje heeft de fijnste plek van het huis gekraakt: de bank. Daar ligt ze uren te slapen tot ze weer een fles krijgt.
Ze heeft mijn mandje met facturen al ontdekt om de eerste honger mee te stillen
Ik zou haar bijna hier houden tot ze groot is, alleen om te kijken of ze als volwassen schaap ook nog zo lekker op de bank kruipt. Lijkt me een heel erg grappig gezicht.

Een schapenmoeder doet de hele dag niets anders dan gras eten en herkauwen.
Ik daarentegen moet lesgeven, boodschappen doen, uit eten met vrienden en vergaderen.
Allemaal activiteiten die niet goed samen gaan met surrogaatmoederschap.

Lotje is gelukkig een braaf kind.
Als ik maar in het zicht ben dan is ze stil.
Geduldig ligt ze dan op een kleedje aan mijn voeten onder tafel, vanuit haar ooghoeken glurend of ik al opsta.
Loop ik een momentje naar buiten dan klinkt er achter mijn rug een hartverscheurend gejammer.

Helaas moet ik niet de hele dag achter mijn computer zitten.
Al is het alleen maar omdat ik af en toe een boterham wil pakken, of hout voor de kachel.
Meteen wordt Lotje wakker, springt op vier hoefjes door de kamer tot ze bij me is en doet dan een plas.
Vast ritueel.

Nu wil het feit dat mijn vloer bestaat uit kierende planken en poreuze tegels.
Overal in huis liggen op strategische plekken absorberende doekjes.
Vandaag is mijn dag dan ook voornamelijk stilzittend verstreken.
Weet er iemand misschien een goed adres voor schapenluiers?

Vanochtend vlug mijn heerlijke ontbijtje in een trommeltje gepropt om maar snel bij de kantelkudde te komen.
Zou het schaap nog leven?

Ze lag nog op de plek waar ik haar de vorige avond had achtergelaten en zakte nog steeds door de achterpoten als ze opstond.
Nu had ik limonadesiroop en schapenkorrels voor haar mee. Gretig dronk ze de roosvicee uit het flesje, alsof ze nooit anders had gedaan.
Van schapenkorrels wilde ze niks weten, dus die propte ik handjesvol in haar bek. Een schaap moet blijven eten anders gaat ie snel dood.

Een aardige boer met een trekker reed schaap en mij de wei uit in de shovel. Onderweg laadden we nog drie dode lammetjes, twee van haar en een onbekend lam.
Ik had geen karretje achter de auto.
Bij de zijdeur was nog wat ruimte als ik mijn schoenen in de voerkrat deed.

De boer en ik hesen het schaap in mijn busje en schoven de zijdeur dicht.
Ik startte de auto en keek achterom.
In de bus zaten Lotje het flesselam, drie modderige honden, drie dode lammetjes, een ziek schaap en ik.
Precies het wettelijk toegestane aantal passagiers.

Sibbie, die afgelopen woensdag meeliep met het verplaatsen van mijn kudde, heeft prachtige foto’s gemaakt.

Via deze link 
schapen verhuizen naar de overkant
kun je het avontuur een beetje meebeleven.