www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

uitzicht


   23 mei

uitzicht

Met de schapen kom ik soms langs een op het oog verwaarloosd vakantiehuisje.
Het gras staat er hoog en de schuifpui is rot.
Binnen ziet het er reuze gezellig uit. Spelletjes op tafel, overal opengeslagen boeken en een heerlijke diepe bank met een kleurig kleed.
Toch viert er nooit iemand vakantie en de open boeken blijven ongelezen.
Gister heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aan de buren het adres van de eigenaar gevraagd.
Hoezo? vroegen de buren. Ze verkopen het toch niet hoor!
Maar wij hebben ook wel een plekje voor je te huur. Het ligt prachtig en vreselijk rustig bovendien.
De buurman, die tevens boer is, stapte met zijn klompen bij me in de auto en stuurde me een afgelegen betonpad op. In de verte, midden in de weilanden lag een oude schuur. Het is er wel een troep hoor, klonk de stem van de boerin nog in mijn achterhoofd toen ik de schuurdeur opende.
En dat klopte.
Verspreid over de hobbelige aarden vloer stonden allerhande landbouwwerktuigen. Op planken langs de zijkant hadden vrienden en bekenden hun spullen opgeslagen, er lag driekwart kubieke meter zwart landbouwplastic en in de loop der tijd was dit alles overdekt geraakt met een fijn laagje gehakseld stro met vogelpoep. In de hoek, afgeschermd door een betonnen pilaar, stond een mooie ouderwetse zwengelpomp.
“Het drinkwater”, wees de boer gastvrij. “We halen alle spullen er voor je uit hoor, dan heb je de ruimte.”
Onder de veertig centimeter afgebrokkelde kier van de staldeur door kon ik genieten van een inderdaad prachtig uitzicht over het natuurgebied en door het gat in het dak zou je ’s nachts een aardedonkere sterrenhemel kunnen bewonderen, maar toch kreeg ik het gevoel dat ik hier niet zou gaan wonen.
“ik denk er nog even over na”, zei ik tegen de boer, toen hij me verwachtingsvol aankeek.
De broedende duif in de nok van het dak liet opgelucht een wit plakkaatje vallen.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

8 reacties

  1. jos zegt:

    Hallo hilde,ik vind het geweldig wat je doet.
    Ik ben nu 45 jaar en net als jij nog steeds op zoek naar stilte.
    Ben een dierenmens geen mensenmens.
    Hoe krijg je dat voor elkaar?
    Mijn wens is om eens mee op pad te gaan met zo’n kudde.
    Weet jij misschien een herder die nog een hulpje zoekt?
    Ik hoef er niks voor te hebben,gewoon vrijwiligerswerk.

    Met vriendelijke groet,
    Jos Westerveld

    Wonende te franeker

  2. ada zegt:

    Hilde vandaag in de vroege morgen languit op de bank met de schuifpui open (lekker frisse lucht) zag ik de uitzending van de wandeling op de tv. Zo herkenbaar dat niet naar school willen of zeg maar kunnen. Ik heb 2 kinderen die hetzelfde hebben en ik geloof dat ik mezelf hier in herken. Ze hebben een prima IQ maar school dat lukt ze niet. Mijn dochter is naar het Centrum voor Creatief leren gegaan nadat ze volledig vast liep op school. Het is een heel oud kloostertje midden in een bos in Sterksel. Misschien leuk als je eens kan kijken hoe het ook kan.Mijn zoon zit al vanaf zijn 11 de thuis en maakt zijn eigen beats op de computer.Zo te zien heb je toch je draai gevonden. Wat ik ook herkende is dat spelen dat kind willen zijn….ik begreep dat ook nooit, die afkeurende blikken van kinderen en volwassenen als mijn kinderen vies en vuil thuiskwamen en lekker in een moddersloot waren gesprongen. Ik zie nooit meer echte vieze kinderen om me heen die in de natuur rommelen.Mijn mooiste tijd was met mijn broers en hun vrienden door de weilanden struinen, slootje springen, “natzeik”krijgen (dus met je benen in de sloot belanden, vuurtje stoken om je laars te drogen en op het eind een stukje stiekum meerijden in een spoorwegwagon en bij een oversteek eruit springen,en dan weer lopend naar huis.Altijd in de natuur bezig..Veel succes en geniet ze, trouwens mooie stukjes op je site…

  3. Petra Kelderhans zegt:

    Lieve Hilde,

    Zondagochtend zat ik (per ongeluk) naar de herhaling van “De Wandeling” te kijken (de uitzending van oktober vorig jaar heb ik nooit gezien,) en zag jouw naam voorbijkomen. Ik dacht nog: hé, zou dat DE Hilde Groen zijn van wie ik dat beelschone witte bekertje heb gehad waar ik altijd zo zuinig op ben geweest? Na een betere blik op het scherm wist ik het zeker. Ik kon mijn ogen niet geloven, maar dacht wel: Ja, zo is Hilde ook op haar plaats. -De laatse keer dat wij elkaar zagen was bij het stadhuis in Bloemendaal, -jij werkte toen in de galerie eronder- op 2 juli 1999. Ik weet dit nog zo goed, omdat dat de trouwdag was van vrienden van mijn dochter en zoon.- Ik heb in de loop der jaren veel aan je gedacht, en hoop dat je het verder erg naar je zin hebt met je lieve dieren om je heen. Heel veel geluk (en rust en stilte) toegewenst.
    Petra Kelderhans

  4. Inka zegt:

    Lieve Hilde,

    Ik lees je beschrijvingen altijd met heel veel plezier. Ik vind dat je super leuk schrijft, soms moet ik er heel hard om lachen, soms een glimlach.

    Inka

  5. Daphne van Zomeren zegt:

    Ha Hilde, even je stukjes lezen op je site. Heel mooi! Leuk om nu eens even een paar dagen samen te werken. Ik moest denken aan de dag dat ik voor het eerst bij je kwam kijken. Eigenlijk kon ik me toen niet voorstellen dat ik je collega kon worden. Nog zoveel te leren! Het is wel zo gegaan, een prachtbaan!

    Daphne

  6. Jan Tjeerd zegt:

    Schapen en huizen en regenachtige zomers kosten natuurlijk tijd en energie; dat snappen je trouwe lezers natuurlijk wel. Maaruh evengoed vind ik het jammer dat je geen verhaaltje meer online laat verschijnen. Zomaar voor wat verstrooing, een glimlach of een grappig inzicht.

    Jan Tjeerd

  7. Karin Rosier zegt:

    Hoi Hilde,
    Kan ik mijn “te goed bon” van 27 mei j.l nog bij je verzilveren? Ik zou het erg leuk vinden!
    groeten,
    Karin

  8. Q. de Kok zegt:

    Is dit zelfde Vlekje via mij geplaatst bij NB? Hoop dat het goed gaat met haar!

Laat een bericht achter