www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

televisie


   29 okt

televisie

Televisie is een boeiend medium. Omdat ik het al minstens vijfentwintig jaar zonder doe weet ik als geen ander hoe sterk de aantrekkingskracht is. Zodra ik in een ruimte ben waar de tv aanstaat valt er met mij geen zinnig woord meer te wisselen. Mijn ogen glijden als vanzelf naar het apparaat om te blijven plakken aan een willekeurig programma waarvan ik dan ineens beslist de afloop moet weten.
Het maakt niet uit wat het is, de enige uitzonderingen zijn voetbal en autoracen.
Het is mijn stellige overtuiging dat je, wat je op televisie ziet, voor altijd meeneemt alsof je het zelf hebt meegemaakt.

Ooit, toen ik pas uit huis was en in mijn toen nog doodstille oude boerderij bij de duinen een kleine draagbare zwartwit televisie vond, gingen er hele avonden voorbij terwijl ik van de ene film in de andere gleed.
Hoe later het werd hoe enger de films. En hoe enger de film hoe liever ik de afloop wilde weten.

Het was de tijd van de zombie-films.
Eigenlijk lopen zombiefilms nooit goed af.
Zombies leven door als ze doodgaan en het worden er steeds meer. Dat gebeurt op de gruwelijkste manieren.
Als na het laatste opengebarsten lichaam eindelijk tot mijn opluchting het testbeeld verscheen was het meestal ver na middernacht. De in afzondering gelegen boerderij ademde onheil en beloofde dat er met elk kraakje in het oude huis, elke over het dak rollende kastanje en elke zwiepende herfsttak een nieuwe zombie bij kwam op zolder.

In de vloer van de zolder zat een brandluik, dat helaas uitkwam in de slaapkamer boven mijn oude twijfelaarbed.
Nacht na nacht drupte daar ontbindend lijkvocht naar beneden, soms vergezeld van een afgerukte arm of een hoofd zonder oogballen.
Hoe goed ik ’s avonds het brandluik ook dichtbond, krassende dode vingernagels wisten na twaalven precies hoe de knoop er uit moest.
Het sliep tamelijk onrustig daar, met al die lijken boven mijn hoofd.

Na maanden wakker te hebben gelegen van door het brandluik vallende lichamen nam ik een resoluut besluit: eruit met die televisie!
Dat was de eerste tijd wel wennen. De avonden waren ineens behoorlijk saai.
Heel langzaam echter begon het aantal doden op zolder af te nemen. Slechts af en toe viel er nog een bot of een vinger naar beneden. Toen ineens bleef ook dat weg. Voorzichtig veroverde ik de nacht terug, en kon ik op verlaten plekken ook weer met een veilig gevoel in slaap vallen. Wat een opluchting.

Een dikke maand geleden meldde zich een aardige dame.
Ze vertelde dat ze gehoord had over mij en mijn schapen, en dat ze het een leuk idee vond om daar een half uurtje televisie aan te besteden.
Het onderwerp van de uitzending zou “stilte” worden.
Dat was natuurlijk precies het juiste thema!
Na een leuk gesprek stond er op een ochtend om zeven uur een groepje mensen voor de deur van de keet met een camera, een serie microfoontjes en een tas met heerlijke picknickspullen.
Het werd een stressvolle maar gezellige dag.
Gezellig omdat het integere vrolijke mensen waren, stressvol omdat ik naast het hoeden van de kudde en het organiseren van een verplaatsing door Oldeberkoop ook antwoord moest geven op vragen waar je het liefst eerst een half uurtje diep over na wilt denken.
In de montage sneuvelden tot mijn opluchting mijn meest fanatieke uitspraken.

Gisteren was de uitzending.
Heb je die gemist, dan kun je hem hier terugkijken.
Dan zal het zijn of je die dag zelf hebt meegemaakt.
Maar wees gewaarschuwd: als je kijkt dan kan het zijn dat ook ik af en toe bij jou door het zolderluik kruip.
Get Microsoft Silverlight
Of bekijk de flash versie.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

7 reacties

  1. Hi Hilde,
    Mooie uitzending. Ik herken veel van je gedachtes..
    Lijkt me leuk om een mee te lopen..
    Annemarie

  2. Eric zegt:

    Hoi Hilde.

    Heb zojuist kro de wandeling gekeken, en het was inderdaad alsof ik zelf mee liep. Had eerst alleen het laatste stukje, vanaf die aap in de boom gezien. Zoals bijna iedere uitzending van de wandeling me fascineert deed deze dat ook en heb via uitzending gemist de hele uitzending terug gekeken. Alleen… had ik om onverklaarbare reden (herkenning?) deze keer de behoefte te reageren. Dus even google en hoop… hier een berichtje vanuit Overschie… (Rotterdam, heerlijk lekker druk ;-)

    Hoewel ik van een halve generatie later ben leefde ik ook tussen de zombies..;-)? Was voor mijn leeftijd een ontzettend eigenzinnig kind. Tot frustratie van menig Lera(a)r(es). Hoop dat de enge film die men toen schiep, toch een goede afloop zal kennen. En dat degenen die erbij komen een leuke, vredige en vooral respectvolle film scheppen.. Klinkt misschien een beetje saai, MAAR… ik ben de angst, onrust en al die lijken nu wel een beetje zat.!

    Ik ga elk jaar twee of drie keer naar de Veluwe.. En fiets de hele zomer door de natuur. Heerlijk genieten van de stilte. Kan echt niet tegen al die drukte… Barbecue hier Barbecue daar en dan overal geluid. Ligt gewoon niet (meer) in mijn aard. Hoor zelfs het geluid van mn koelkast! Beetje overgevoelig… Of zou het hooggevoelig zijn? Ach sommige noemen het zeurpiet, maakt niet uit ik fiets lekker verder en geniet van de natuur.

    Heb nooit geweten dat Friesland ook heide heeft…Maar een keer naar Friesland dan. Misschien kom ik je daar volgend jaar ergens tegen, want ik wil die hei wel eens met eigen ogen zien.. (Geloof het toch nog niet helemaal ;-)

    O ja… Ik heb eerst die uitzending gezien en pas nu dit blog, dus die waarschuwing had je beter bij het begin van de uitzending kunnen (laten) vermelden! Hoe dan ook ik vond het een plezierige aflevering en leuk om eens met een schaapsherder mee te lopen.

    En dat luik staat altijd open hoor…
    Hoop wel dat je alleen komt, anders kom ik gras tekort.!

    Vriendelijke groet,
    Eric.

  3. Peter (dB) zegt:

    Hallo Hilde,

    De VARA Gids een -1- week voor uitzenddatum. Snel even zien wat er allemaal komt. Bij de woorden Hilde en herder en Friesland ging een belletje rinkelen. De website van De Wandeling bezocht voor een nadere aankondiging dacht ik. Stond de uitzending al op internet! Dilemma. Wachten tot ‘t op TV uitgezonden zou worden? Nee. Voor-premiere en TV, werd het.
    De stilte.
    Voor mij puntje zuidpier (als er niemand is). Of het Vogelmeer en omstreken (ook als er niemand is).
    Wat een mooi en eerlijk programma is er over jou gemaakt! Wij hebben er met veel genoegen naar gekeken.
    Zie je binnenkort ongetwijfeld ergens “live” opduiken!
    Met vriendelijke groet Peter d B.

  4. Saskia zegt:

    Heeeej lieve Hilde!

    Wat een prachtige uitzending hebben ze van je gemaakt, heb echt van je genoten!

    Liefs, Sas

  5. Gerrit zegt:

    Hallo Hilde,

    Ik vond de uitzending waarin je te zien was zeer bijzonder. Veel herkenning in hetgeen je vertelde. Er zijn dus zeker nog wel mensen die ook zo over het leven denken. Gaandeweg mijn eigen leven ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik heel vaak de dingen die echt van waarde voor me zijn op datzelfde moment niet met iemand kan delen. Dat is jammer want we zijn niet geboren om eenzaam te zijn. Waarschijnlijk is dat de prijs die we moeten betalen wanneer we ons hart volgen. Ooit had ik een droom om naar Wyoming (cowboystate) te emigreren. Maar de mooie plek in Twente waar ik ben opgegroeid heeft me ervan weerhouden. Vorig jaar ben ik er voor het eerst op bezoek geweest en kreeg tranen in mijn ogen van de emotie die het landschap en de ruimte bij me opriepen.
    Toch mogen we niet vergeten dat de moderne tijd ons ook veel mooie dingen heeft gebracht. In de serie ‘The West’ kwam ik een prachtig verhaal tegen van iemand die ook zijn hart volgde en schapenrancher in Wyoming werd. Hier moest ik de afgelopen week steeds weer aan denken.
    Ik zal het je toesturen en hoop nog een keer op een reactie.

    Met vriendelijke groet,

    Gerrit

  6. Annemarie zegt:

    Wat een mooie uitzending was dat, gisteren , De Wandeling! Ik vond het inspirerend om te zien hoe jij zoekt naar de voor jou fijnste manier van het leven leven. Op dit moment dus door met je schaapskudde rond te trekken en de stilte te beleven. Ben benieuwd of het ’scheppen’/maken van kunst vroeg of laat nog weer terug zal komen in je leven. Want dat is toch ook wel erg fijn om te doen, niet?

    Mijn droom is ook om nog eens te verhuizen naar een plek met meer rust en meer horizon (woon nu in de stad op een flat), maar gebrek aan gezondheid en geld maken het op dit moment nog wat lastig om die drom te verwezenijken.

    Alle goeds, groet,
    Annemarie

  7. Marjolein zegt:

    hi Hilde,
    Vandaag zat ik lekker bij een houtkacheltje in een boetje in Groet, te luisteren naar Bert van Baar. Hij is liedjeszanger en maakt zijn eigen instrumenten, vaak uit sloophout, of van klompen. heerlijk zo iemand die zijn passie volgt en met zijn eigen liedjes in een schuurtje mensen kan raken. Toen dacht ik weer aan de uitzending over jou die ik nog niet gezien had……en ik vrees dat dat zo moet blijven. Ik heb het langs allerlei wegen geprobeerd, maar krijg hem niet geopend helaas :( Ik las dat je nu gezellig tussen de muizen op de hei zit. Hoop dat je het warm hebt kunnen houden daar.
    groetjes, marjolein

Laat een bericht achter