www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

drukbegrazing


   15 sep

drukbegrazing

Drukbegrazing is gemeen.
Je zet schapen in een niet al te groot raster waar al snel niks fatsoenlijks meer te eten is.
Dat wat dan nog over is moet ook op. Het kan dagen duren.
Het is als iemand opsluiten met een bord koude Brinta. Nee, een halfleeg bord. Van gisteren. Hard als een plank.

Ik zie mijn schapen vanachter het raster hulpzoekend naar me kijken.
Vandaag heb ik ze opgesloten met hun Brinta.
In dit geval zijn dat de stengels van de ratelpopulier en pollen uitgedroogde pijpestrootje.
“Getver!” hoor je ze denken.
“Báááh!” blaten ze.
Af en toe hoor ik gemekker waar de hele kudde op afkomt.
Op die plek is dan door één van hen nog een laatste blaadje paardenstek aangetroffen wat al is opgegeten als de anderen de bestemming bereiken.

Ik zit als een Kapo op het trappetje van mijn keet. Mijn werk bestaat uit het checken van stroom op de hekken, waakhonden laten patrouilleren en ondertussen, voor iedereen in het raster duidelijk zichtbaar een lekker broodje kaas en oploscappucino genieten.
Dat is betrekkelijk leuk werk, zolang je niet in het raster kijkt.
Daar liggen schapen hol-ogig te staren naar onverteerbare ratelpopulierstengels. In een hoekje staat een drietal mistroostig droge pijpestrootjes te herkauwen terwijl de rest steun zoekend bij elkaar tegen een boomstronk is aangekropen. Gegeten wordt er niet.

Voor een herder is niets zo moeilijk te negeren als de beschuldigende blik van een schaap dat het niet eens is met het begrazingsbeleid, of het moet de blik van 251 schapen zijn.
Ik zwicht uiteindelijk en doe het raster open.
Eten is tenslotte waarvoor ze zijn ingehuurd.

Onmiddellijk zetten de schapen zich aan het werk.
Grote blijdschap maakt zich van de kudde meester en zelfs slome schapen huppelen als lammetjes. Dit is de arbeid waarvoor ze geboren zijn.

In het voorbijgaan hoor ik er eentje mompelen.
Het is niet goed te verstaan, want haar bek zit vol met gras, maar het lijkt nog het meest op een buitenlandse taal.
“Wat zei je net?”, vraag ik voorzichtig, als ze eindelijk haar mond leeg heeft.
Ze aarzelt even. Dan bromt ze: “Arbeit macht frei”, en meteen propt ze haar bek weer vol.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Laat een bericht achter