www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

Appelscha, vakantiedorp bij uitstek


   10 feb

Appelscha, vakantiedorp bij uitstek

Eigenlijk hoef je voor het ultieme vakantiegevoel niet naar een ver land als, om maar wat te noemen, Kenia.
Als je bij Appelscha de rotonde oprijdt waan je je al in het buitenland.
Het hele dorp zit namelijk vol wilde dieren en vreemde mensen.
Mijn dagelijkse tochtje langs de schapen wordt in Appelscha al gauw een minisafari.
Zo zou het zomaar kunnen gebeuren dat er een kangaroe voor je auto springt als je de hoek om draait naar de schapenweide.
Om bij mijn schapen te komen moet ik, naast wallaby’s ontwijken, wegduiken voor aanstormende alpaca’s. En die spugen, je weet het.
In de verte klinkt de schreeuw van een papegaai. Wat zou een mens nog op vakantie als hij in Appelscha kan zijn?

Nou, ik weet sinds gisteren wel waarom de mensen uit Appelscha op vakantie moeten.
Dat merkte ik toen ik ’s avonds met een van mijn schapenmaatjes, Nico, een hapje wilde eten in een knus restaurantje.
We volgden het bordje ‘centrum’, en kwamen in een soort vacuuum met een grote parkeerplaats. Daaraan lagen een snackbar, een bowlingcentrum, een pizzeria, een eetcafe en natuurlijk de VVV.
De keus voor de eetgelegenheid was snel gemaakt, want in de pizzeria zat helemaal niemand en bij het eetcafe zat een smakelijk etend echtpaar voor het raam.
We bestelden à la carte een van de typische streekgerechten; een gehaktbal en een karbonade, met friet.

We hadden genoeg te kletsen, dus eerst viel het niet zo op, maar na verloop van tijd zagen we meer en meer mannen onopvallend binnendruppelen met vreemdgevormde revolvertassen. Als op afspraak gingen ze aan de enige tafel met brandende kaars zitten en staken daar een sigaret op, de revolvertas met een achteloos gebaar onder de stoel geschoven.
Van een rookverbod hoefde dit stoere genootschap zich niets aan te trekken, dat zag je gelijk.

Het eetcafe werd lanzaam voller.
De lucht en de sfeer werden evenredig verstikkender.
Ik wilde weg. We moesten vluchten nu het nog kon.
Een voor een begonnen de mannen hun revolvertas open te ritsen.
Toen we naar de uitgang snelden werd duidelijk dat dit eetcafe eigenlijk het rovershol van de plaatselijke biljartvereniging was.
Net op tijd ontsnapt.

We liepen langs de nog immer lege pizzeria naar het cafe bij de dorpsbrug, om daar in een zuurstofrijkere omgeving een kopje koffie te drinken.

Ook hier stond een biljart, waarschijnlijk van de rivaliserende bende. Drie onschuldig ogende oude mannetjes hielden de schijn op, hun revolvertassen verborgen tussen de sanseveria’s. Gelukkig werd na ongeveer een kwartier een reuzenscherm met voetballers achter mijn rug in het blikveld van Nico neergezet. Die deed enorm zijn best om er niet naar te kijken, maar dat werd niet makkelijker toen de box achter zijn hoofd op vol volume werd gedraaid.
We namen afscheid, en ik reed langs de treurig lege pizzeria naar huis.

“Waar zijn al die inwoners dan in die hier gezellig pizza zouden moeten eten?”, vroeg ik me af op de terugweg.
Toen kwam ik langs het bord. “Appelscha, vakantiedorp bij uitstek”, stond erop.
Daardoor wist ik het, en ik kon ze geen ongelijk geven.
Die hebben de tekst ter harte genomen en zijn zelf ver weg op vakantie gegaan.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Laat een bericht achter