www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

Een web van weitjes 1


   02 sep

Een web van weitjes 1

Vlak bij de twee Kiekenbergen waar mijn schapen moeten grazen ligt een heideveld van een particulier, die gebeld had of we daar niet een paar nachtjes langs konden komen om de boompjes eraf te eten.
Henry had toegezegd, en ik plaatste een nachtraster.

Toen ik op die heide stond met een hongerige kudde kwam er een wandelaar met een schep aan.
“U ziet er ijverig uit met die schep”, opende ik een gesprekje.
Gesprekjes met publiek hoort bij mijn werk.
“Jawel”, zei hij.
“Jij ook met die schapen. Weet je wel zeker dat je hier goed zit?”
Daar had ik nog geen moment over nagedacht. Natuurlijk zat ik daar goed met mijn nachtraster. Henry had het net nog gezien.

“Dat heeft mijn baas geregeld met de eigenaar”, zei ik zelfverzekerd. “Kent u die?”
“Jawel”, zei de man. “Tamelijk goed.” “Maar volgens mij weet hij van niks.”
Ik begon lont te ruiken.
“Bent u soms de beheerder?”, vroeg ik aarzelend.
“Jawel”, klonk het weer.
Friezen zeggen blijkbaar vaak jawel.
En u weet van niks?
“Nee.” zei de man.
Nu zag ik lachrimpeltjes verschijnen. Hij keek eigenlijk best vriendelijk.
“Maar ik vind het prachtig hoor, die schapen. En het is ook wel nodig hier. Laat ze maar lekker staan.”
Opgelucht haalde ik adem, want mijn schapen hadden zich inmiddels een flinke baan door zijn boompjes gevreten.

Vervolgens belde meneer Visser.
Waar die schapen nou bleven.
Hij had de hele ochtend zitten wachten, en nu kon hij niet langer blijven.
Ik mompelde iets over misverstand en maakte een afspraak voor ’s avonds, me vast voornemend om het aanbod voor nóg een nachtraster af te slaan.
(wordt vervolgd)

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Laat een bericht achter