www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

klussen op zondag


   10 aug

klussen op zondag

Het wrakke zomerhuisje van de aardige mensen ruikt naar vergane planken, vergane muizen en vergane glorie.
Niettemin is het fijn om er te mogen kamperen.
Ik slaap er lekker in mijn busje.
Overdag loop ik het huisje in en vooral uit. Dan merk ik weer hoe lekker het buiten ruikt. En hoe warm de zon is.
Er is een zitbad waarvan de afvoer lekt, een dak waarvan de goten lekken en en op sommige stukken van de vloer mag je niet lopen omdat die dan bezwijkt. De deuren zijn schouderhoog zodat je steeds moet bukken. Maar de plek is fijn stil aan de bosrand.

Het huisje is op sterven na dood.
Zelfs de eigenaren weten dat. Zij aanvaarden het als een onvermijdelijk maar nog jaren uit te stellen proces. Ondertussen nemen ze blijmoedig de gevolgen van het verval voor lief.
Zij komen er twee weken per jaar, en voor hen heeft het huis de nostalgische geur van vroeger. Het vergane vroeger, dat dan wel.

Afgelopen twee dagen waren ze er even, om te klussen. De vloer moest gerepareerd worden.
Helaas voor het huisje hebben ze andere talenten beter ontwikkeld. Zo kan de éen prachtig gitaar spelen, en de ander enorm goed bridgen. Dat zijn benijdenswaardige vaardigheden, maar in dit geval geen extra voordeel.
De noodzaak van de klus is echter overduidelijk.
Vanochtend meldden ze dat ook het tweepersoonsbed er deze nacht met éen poot doorheen was gezakt.

Ik bemoei me er een beetje tegenaan. Ik kan het niet laten.
Hoewel het bij dit huisje werkelijk beter zou zijn om het plat te gooien heb ik medelijden met het gebouwtje en haar dappere klussers. Gezamelijk repareren we de weggezakte planken bij de deur door ze met stoeptegels te stutten. Als ik vertrek om met de schapen te gaan lopen wordt het gat aan de zijkant nog aangepakt.

De slaapkamervloer is iets te veel van het goede.
Daar wordt het bed naar het midden van de kamer gesleept, waar de ondergrond steviger is. Dan is het probleem eigenlijk ook opgelost, toch?
Zo kan het huisje nog jaren mee. Tot het met een zachte plof ineens onverwachts de geest zal geven.

Wat zou ik graag zo’n huisje hebben om van de winter op te knappen.
Dan zou ik zelfs wel kunnen verdragen dat de mensen daar op zondag niet groetten.
Dat zou dan ook terecht zijn, want ’s zondags was ik aan het timmeren en schuren en dat hoort niet.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Laat een bericht achter