www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

one size fits all emergency poncho


   12 jul

one size fits all emergency poncho

Terwijl ik een onderhoudend praatje maakte met een man en zijn dochtertje, en Twiggy haar charmes in de strijd gooide om blaadjes gevoerd te krijgen, pakten zich ongezien achter mijn rug dreigend donkere wolken samen.

Toen ik het gerommel hoorde was het al te laat.
De man spurtte ervandoor op de fiets en ik bleef achter op de hei met een berg nietsvermoedende schapen, die de wolk gelaten over zich heen zouden laten komen.
Not me.
Snel probeerde ik met Amy de kudde in het net te krijgen.
Maar Amy is niet op haar best als het snel moet.
Dan gaat ze extra wijd door de bosjes en zomaar ergens achter een boom afwachtend staan kijken tot ik weer roep.
De schapen bleven daarom gezellig dooreten.
Opnieuw stuurde ik Amy erop af. En opnieuw duwde ze de achterste schapen een beetje op en verdween in de bosjes.
Dikke druppels begonnen te vallen.
Ik liep naar een flinke beukenboom met een prachtig dicht bladerdak en bedacht dat het zo’n vaart wel niet zou lopen. Als Amy dan perse niet wilde, dan moest het hele zootje maar natregenen. In elk geval stond ik nu veilig. Mijn tshirt plakte een beetje aan mijn rug, maar verder was ik nog redelijk droog.

Na een flinke tijd in de regen was bij Amy het kwartje toch nog gevallen.
Vol enthousiasme dreef ze alle verregende schapen naar de beukenboom, en ging lekker dicht naast me zitten.
Daar stonden we dan met zijn allen, vochtig tegen elkaar gepakt te schuilen.

De beuken van tegenwoordig zijn helaas niet meer zoals ze waren. Bomen waaronder je droog blijft bij een wolkbreuk zijn misschien zowiezo een illusie.
In elk geval was de bui erger dan ingeschat, en begonnen er al na een paar minuten straaltjes door te lekken. Jakkie. En nog koud ook.

Ineens herinnerde ik me de regenponcho die ik voor geval van nood in mijn herderstas had gestopt.
“One size fits all emergency poncho” stond op de verpakking.
Dat kwam nu goed van pas.

Natuurlijk was ik al half verregend, dat zal beslist niet meegeholpen hebben.
Met klamme handen en zonder bril probeerde ik de verpakking te openen, die voor een emergencypakket verrassend goed dicht geplakt zat. Ik verloor al snel mijn geduld en scheurde met mijn tanden de verpakking open zodat de poncho er uit kwam op een manier die niet bedoeld was. Inmiddels droop er een gestage straal vanaf de beuk mijn nek in.
De poncho plakte aan mijn natte vingers en wilde niet uitvouwen.
Verwoed schudde ik ermee. Er begon zich iets uit te rollen waar zonder bril geen voorkant aan zat. Geen opening ook.
Onderhand was er al behoorlijk wat water op het pakketje gelekt.
Het dunne plastic begon aan elkaar te plakken en wilde niet verder uitrollen.

Uiteindelijk had ik een puntje te pakken, waarmee ik het ding op en neer kon zwaaien in de hoop dat het zich als een parachute zou ontvouwen. Dat werkte. Betrekkelijk.
Na een flinke zwaai floepte het ding uit mijn vingers en kwam geopend in een plasje water terecht.

Nu kon ik het eindelijk aantrekken.
Eenmaal over mijn hoofd bleek dat de capuchon stevig gedraaid zat ten opzichte van mijn gezicht.
Het natte doorzichtig blauwe plastic kleefde vast aan mijn blote armen.
Met geen mogelijkheid kreeg ik de opening zo gedraaid dat ik er fatsoenlijk mijn hoofd door kon steken zonder het ding te scheuren.
Door de zijkant van de capuchon die nu ergens halfverwege mijn nek zat en dus niet de goede pasvorm vertoonde, lekte een klein straaltje water naar binnen. Omdat je door het dunne plastic alle druppels voelt merkte ik dat pas toen mijn rug al doorweekt was.
Gelukkig kon ik een gedeelte van de capuchon in mijn mond proppen, waardoor de achterkant strak ging staan.

Dat hielp.
Hehe.
Iets om altijd bij je te hebben, zo’n one size fits all emergency poncho.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

4 reacties

  1. Cobie zegt:

    Hoi Hilde,

    Ik heb zo heerlijk moeten lachen om je beschrijving van de emergency poncho. Niet omdat jouw verhaal belachelijk is natuurlijk, maar omdat ik meteen voor me zie hoe Wim altijd met zijn poncho staat te worstelen. Ik steek mijn hoofd in de capuchon (nadat ik eerst heb gekeken wat de voorkant is) en doe de rits dicht. Maar hoe Wim het voor elkaar krijgt hij steekt ook wel zijn hoofd ergens in en weet ook wel dat er iets met een rits moet gebeuren. Vooral als het waait is het een leuk toneelstuk om hem bezig te zien met dat wapperende ding. Als het dan toch gelukt is, gaat hij als een rode duivel (de poncho is niet blauw, zoals de jouwe) door de Haarlemse straten, waar je het verkeer ziet uitwijken voor zo’n rood gevaar.

  2. Hajo zegt:

    Dag Hilde,

    Zit de herderin in zwaar weer met verwoestende temperaturen of is de herderin gewoon maar vermoeid? Ik bedoel dat het vandaag de 19e is en dat er geen nieuws op je website staat. Dan heb ik recht op slachtofferhulp, dat weet ik wel, maar liever heb ik mooie teksten en foto’s. Wil je daar met spoed voor zorgen?

    Zelf vind ik dat een mooi bericht uit de consumptiemaatschappij maar voor hetzelfde geld zit jij op doornen en dan komt Hajo ook nog zeuren.

    Genoeg flauwekul: hoe gaat het je. Je weet toch: meld ons ellende en we komen je redden. Of ondersteunen of raadgeven of we verzorgen je uitgestorte hart. Zit je verlegen om onderwerpen? Wij zijn nieuwsgierig naar bv: hoe beleeft een herderin de duur en het verstrijken van tijd, of kan een herderin gaan en staan waar ze wil of hangt zo’n kudde als een beperkend blok aan haar been, of hoe accepteert een herderin dat zo’n kudde nooit iets leert en zich altijd weer laat leiden met herderinnetruukjes enz. Is dat niet stomvervelend op den duur of missen wij interessante aspecten van het scheperen. Hoe oordelen opdrachtgevers en passanten over jouw werk? En horen we nog eens over je huis?

    Vind jij dit terechte vragen naar wat diepgang of zou het alleen maar wichtigmacherij van ons/mij zijn?

    Truus heeft een virusinfectie maar niemand weet waar. Het dringende advies is om zich niet in te spannen en dat is makkelijk op te volgen want ze is snel en dikwijls vermoeid en zit dan graag naar de tuin te kijken.

    Groeten en tot ziens, Truus en Hajo

  3. nico zegt:

    Hey Hilde,

    Toch nog even een reactie uit Zweden op je poncho van een doorgewinterde herder.
    Het wordt tijd dat je nu echt uitkomt dat je HERDER bent.
    Dus ruil die poncho nu in voor een lange wax-coat. Een blikje wax-smeer houd hem lekker waterdicht. De hoed heb je immers al! Die houd je gewoon waterdicht met spray voor tentdoek.

    Tot later.

    Nico

  4. Marjolein zegt:

    Hi Hilde,
    Wat een heerlijk verhaal, heb me idd ook doodgelachen, hoewel ik me voor kan stellen hoe je tandenknarsend met dat ding geworsteld hebt. Wellicht gaat een vuilniszak volgende x nog sneller. maar nog beter vind ik de suggestie van Nico, te accepteren dat je gewoon een echte herderin bent die een echte herdersjas nodig heeft. Stel me voor dat je die nu aan het zoeken bent, want je hebt al een tijdje niets geschreven. Zijn de schaapjes uitgegeten?
    ik ben net weer terug uit Frankrijk en kom graag langsfladderen, met een heerlijk potje van ‘t een of andere om gezellig tussen de bosbessen bij te kletsen.
    groetjes, Marjolein

    ps tja, dat heb je met een blog: heeft Truus al laten testen op lyme?

Laat een bericht achter