www.tegrazen.nl

een zomer vol gemekker … berichten uit Friesland

Herdersfeestje


   03 jul

Herdersfeestje

Vanochtend besloot ik om, nadat ik de uitgevloerde schapen in de schaduw had achtergelaten, naar het Keltisch festival te gaan in Nieuweschans. Er viel toch niks te begrazen in deze hitte.
Nieuweschans is een uurtje rijden van hier. Ik hoopte op vrolijke mensen die makkelijk een praatje maken, misschien zelfs een dansje, op een goed gesprek over leerlooien en wol spinnen, verse appelcider en kookpotten boven een vuurtje.
Erika zou er ook zijn met man en kinderen. Erika is ook herder. Ze helpt me af en toe met de schapen over de weg en dat is heel gezellig.
Ik was daardoor niet geheel alleen.
De hondjes stonden in de schaduw bij het kerkhof geparkeerd en aanvaardden zonder protest dat er een dag niet gewerkt hoefde te worden. Handen vrij dus.

Het terrein oogde heel gezellig. Vrouwen in middeleeuwse jurken, mannen met pijl en boog over de schouder, witte tenten en rokende vuurtjes. Stalletjes met edelstenen en zwaarden, gedroogde kruiden en verkleedkleren, allemaal even leuk.

Maar iedereen was met iemand.
Dat kon je trouwens goed zien, want als zij op klompen liep deed hij dat ook. Was hij in het zwart dan was zij in het wit, en als de kinderen in klederdracht liepen wist je zeker dat de ouders op zelfgevlochten sandalen achter een kraam stonden.
Afgezien van Erika, die natuurlijk met haar gezin bezig was, was er niemand om een praatje mee aan te knopen.
Daar zat ik dan, tussen de houten napjes en de aardewerken drinkbekers.
Tuurlijk was de muziek erg leuk. Met mijn ogen dicht zat ik een tijd lekker in het zonnetje te luisteren. Dat voelde bijna als vakantie.
Erika ging naar huis en ik besloot te blijven tot het gemeenschappelijk dansen zou komen, pas om elf uur in de avond. Dan zou het alsnog vanzelf goedkomen met de dag en het gezelschap.
Maar zo lang heb ik het niet uitgehouden.
Een enorme onweersbui barstte los op het moment dat er een nieuwe band ging spelen. Iedereen vluchtte en ik kwam terecht onder een keukenzeil met dronken gothictieners en een dikke zwetende man met een middeleeuwse baard. Toen had ik wel genoeg gezien.
Zodra het droog werd liep ik naar de uitgang.
Ineens hoorde ik mijn naam. Stond uitgerekend herderin Regina voor mijn neus. (voor de niet-kenners; zij is herder in de Kennemerduinen). Van binnen moest ik lachen. Wat een absurd toeval.
Ook met Regina werd het helaas geen gezellig gesprekje.

Wat ben ik blij om weer naar mijn schaapjes te kunnen afreizen.
Ik weet zeker dat Twiggy het fijn vindt als ze me weer ziet.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Laat een bericht achter